松本緑(まつもと みどり)
大阪府豊中市在住
Gvidinte
la Kurson por Sperti Esperanton en " Interliga Festo
つながりﾌｪｽﾀの体験講習会を終えて
Iun tagon, mi
trovis mian nomon en la informilo de TEG "La Lampiro".
S-ro Sano skribis, ke S-ro Kunishige kaj mi, gvidu la kurson
por sperti Esperanton ĉe Interliga Festo "Tsunagari-festa" en Toyonaka.
Mi parolis kun S-ro Sano pri tio, kaj mi tuj konsentis al li,
ĉar mi mem volis sperti rolon kiel gvidanto, kaj pensis ke
mi povos scii Esperanton pli profunde.
Unue mi komencis fari novan tekston por la enkonduka kurso. S-ro
Kuniŝige rete sendis al mi la tekston verkitan de JEI, sed
mi iom ŝanĝis la enhavon, konsultante la broŝureton "Konciza kurso
de Esperanto", kiu estis verkita de S-ro Huzimaki, por
propagandi Esperanton.
La plej suferiga afero al mi estis, en kia nivelo mi klarigu
vorto-finon.
Fine, mi decidis ekspliki
nur la finaĵon "j", por esprimi pluralon. Mi tamen
timis, ke povas esti, ke iuj el la partoprenantoj (= ne
Esperantistoj) ne estas kontentaj pro malmultaj klarigoj pri
gramatiko de Esperanto.
Poste mi aldonis iom da klarigo, kiun mi ne skribis en la
unua teksto por la kursanoj. Mi skribis la difinon pri "prefikso" kaj "sufikso" ktp. en la
japana, konsultante la libron "Manpleno da Esperanta Gramatiko" verkitan de S-ro
Huzimaki. Miaj klarigaj vortoj skribitaj de krajono, okupis
la tutan specon de la gvidilo.
Mi pasigis ĉiun tagon en oktobro, ne laborante por plibonigo
de la teksto, ĉar mi jam spertis gvidi enkondukan kurson ĉe
Publika halo en septembro. Sed, kiam mi ricevis la ret-leron
de S-ro Kuniŝige, kiu presis ekzercaron en la teksto unu
semajnon antau la ĉi foja enkonduka kurso, mi kvazau
vekiĝis el mia sonĝo pro la ret-letero.
Mi tuj komencis ekzerci min en klarigo kaj voĉlegado, kun la
imago de la sceno: kie staras tabloj, kie troviĝas
projekciilo, kaj kie mi staru en la kursĉambro por gvidi.
Estis malfacile paroli flue. Ju pli diligente mi ekzercis min,
des malpli mi estis streĉita.
Nu, publika
prezento!
Finfine venis la
tago de la Esperanta kurseto. Dek TEGanoj kaj kvin ne-Esperantistoj
partoprenis en la enkonduka kurso. Mankis seĝoj kaj tekstoj,
ĉar multaj homoj ĉeestis en la kurso. Tia prospero estis
super nia supozo. S-ro Kuniŝige parolis pri la fono, kial
naskiĝis Esperanto.
Sekvante, mi klarigis la gramatikon de Esperanto. Dum mi
klarigado, mi sentis min varma. Fervore mi klarigis. Mi
pensis, ke ili povis sufiĉe aŭskulti mian helan kaj lautan
voĉon.
De tempo al tempo,
mi proponis demandojn, uzante ekzercaron pri Esperanta
gramatiko, al ĉiuj partoprenantoj. Unu el la kursanoj ne
povis respondi al mia demando, ĉar mia klarigo ne estis
tauga. Mi forte deziris al ĉiuj partoprenantoj kunporti
ĝustan respondon al sia hejmo kiel memoraĵon. Do, mi
malrapide elbuŝigis la demandon por ke li pli bone komprenu
tion. Fine li sukcese respondis mian demandon. Tiam mi sentis
tre ĝoja.
Kiam mi fingro-montrante
elektis iun por peti respondon, li/ŝi respondis. Sed, iufoje
mi petis ilin levi la manon, neniu sekvis mian peton. Ŝajne
pro honto, mi pensis. Tamen unu el TEGano levis la manon por
respondi, kaj ŝi diris ĝustan respondon. Ŝi sukcese
respondis du fojojn kaj pli-vigligis la atomosferon de la
kurso. Mi nur bedaŭris, ke mi mem diris ĝustan respondon de
la lasta demando pri Esperanta frazfarado, ĉar neniu levis
la manon. Mi devis elekti iun ajn, kvankam neniu levis la
manon.
